کتاب ( شهر آشوب ) نوشته مريم جعفری در مورد زندگی نامه فروغ فرخزاد از کودکی تا مرگش رو تموم کردم . يه سوال اساسی فلسفی ، اجتماعی ، روانشناسی ، فرهنگی عميقا ذهنمو مشغول کرده :


دوران کودکی و نوجوونی فروغ همش در نکوهش خیلی از رفتار های پدرش و منجمله اينکه چرا پدر اونها رو ول کرد و رفت دنبال دلش و يه زن ديگه گرفت خلاصه ميشه و انزجاری که از پدر فروغ به خواننده دست ميده برای اين جفايی که در حق خانواده کرده .


اما دوران بزرگسالی فروغ همش در حسرت اينکه چرا فروغ و ابراهيم گلستان نتونستن با هم ازدواج کنن و اون عشق بی نهايت رو به ثبات برسونن ميگذره چونکه گلستان زن و بچه داشت ؟ فروغ و گلستان در ارتباط با هم ديگه شکفته شدن و پوست عوض کردن . اونقدر لحظات قشنگی با هم داشتن که خواننده دلش ميخواد بره دست فروغ و گلستان رو بگيره ببره محضر عقدشون کنه و به همه جار بزنه که آی مردم اين دو تا معشوق بهم رسيدن آخ جون !


خوب حالا مرز بين اين تصميم گيريها کجاست ؟ خط قرمزا چيه ؟ وقتی تو ازدواج کردی اما بعد از مدتی تمام روح و روانت در بودن با يکی ديگه خلاصه ميشه چه بايد کرد؟ بايد بمونی و به يه زندگی کسل کننده و بی محتوی ادامه بدی چون يه زمانی يه عقد نامه ای رو امضا کردی يا اينکه بايد خودتو رها کنی و روح مچاله شده ات رو دوباره بارور کنی؟ اگه دومی رو انتخاب کردی تکليف اون بچه ای که اون وسط تو به دنياش آوردی و مسوولشی چی ميشه ؟ تکليف احساسات خورد شده اون يکی همسری که به اصطلاح بهش بی وفايی شده ؟ ؟ ؟ اگه از عقلت پيروی کنی نيروی مهارنشدنی عشق رو چکار کنی ؟


خواهش ميکنم به اين پست با احساسات يا از روی تعصب جواب ندين . يه سناريو ی واقعی رو ترسيم کنيد بعد کامنت بذارين . خود فروغ وقتی بچه بوده همش ميگه از پدرم متنفرم که به مادرم بی وفايی کرد ، اما وقتی بزرگ ميشه و ميره تو رابطه با گلستان ، ميگه حالا ميفهمم که پدرم اونموقع عاشق شده بود . . .


من خودم به يه جمع بنديهايی رسيدم ، اما الان نميگم که يه وقت به ذهن شما القا نشه و همه بتونين بدون پيش داوری نظر بدين . . .


ممنون ميشم اگه اين وبلاگو ميخونين اما تا حالا نظر ندادين ايندفعه رو نظرتون رو بنويسين مخصوصا کسانی که خودشون ميانسالن و زندگی بعد از ازدواج رو تجربه کردن . بلکه بشه يه نتيجه ای خارج از تمام چارچوبهای دينی و اخلاقی و سنتی و فقط بر پايه فهم خودمون بگيريم . . .

مرسی -:)